Nie rozumiem postawy ludzi. Każdy z nas chcę aby inni go szanowali, wspierali i troszczyli się o niego. Ale gdy człowiek drwi sobie z innych ludzi, doprawiając im rogi i śmiejąc się za jego plecami, to niech nie oczekuje, ze ludzie będą go szanowali. Na szacunek i na zaufanie trzeba sobie zasłużyć. Nauczyłam się na swoich błędach, ale nadal wybaczam i to jest mój największy błąd. Daję drugą, trzecią, piątą, dwudziestą szansę, choć nie powinnam. Ok zgodzę się każdy powinien mieć dwie szansy, ale gdy po drugiej się nic nie nauczył tzn., że nie szanuje osób. Najgorsza w człowieku jest dwulicowość, zakłamanie, udawanie i kłamanie na każdy kroku. Każdy kiedyś dowie się prawdy. Wcześniej czy później, ale ta prawda wyjdzie na jaw i nie można jej w nieskończoność ukrywać bo rani się innych. Udawanie ,,świetnych" znajomych a tak naprawdę rozmawianie z innymi, że ,,On to taki, ona to taka, ta jest brzydka a ta nie powinna być z nim". Nie lubię tzw. ,,odwracania kota ogonem". Jeżeli nie chcesz gadać ze mną bądź masz coś do mnie to to powiedz a nie usilnie będziesz udawać kimś kim nigdy nie jesteś. Nauczyłam się, że trzeba załatwiać sprawy od razu, nie czekać. Przez czekanie straciłam osoby na których mi zależało. I tego błędu nigdy nie popełnię. Nie mieści mi się w głowie, że można być aż tak chamskim gdy poświęciło się swój bezcenny czas na rozmowy, na śmianie się i na pomaganiu.
Każdy potrafi wytykać komuś wady, a teraz spójrz na siebie Ty ich nie masz?!
