Paradoks...... życia

Wszystko się układa a jednak się sypie.
Teoretycznie jesteś przy mnie cały czas, praktycznie nie ma Cię nigdy.
Mam mnóstwo przyjaciół a jestem sama.
Kocham Cię, ale i nienawidzę.
Wychodzę z ludźmi, ale idę ,,sama".

Paradoks życia. Mamy wszystko, ale staramy się za wszelką cenę mieć jeszcze więcej. I tak stajemy się bezbronni na życie bo zatracamy się w nierealnym świecie. Stajemy naprzeciwko świata i śmiejemy mu się w ,,twarz", nie zaważają na to, że niszczymy wszystko co mieliśmy do tej pory.